دکتر سمیه سادات موسوی پژوهشگر و مولف در برنامه ” دخت ایران ” اظهار کرد: حدود ۱۶ سال است که وارد عرصهی پژوهش در رشتهی اخلاق و تربیت شدهام البته در حوزه علمیه هم تحصیل کردم و سطح سه رشته تعلیم و تربیت را از جامعهالزهرا دریافت کردم، سپس وارد دانشگاه شدم و در رشتهی اخلاق اسلامی مدرک تحصیلی دکتری را اخذ کردم. علاوه بر کتاب های “اصول و راهکارهای تحصیل زنان با تاکید بر نقشهای همسری و مادری” ، “نظام تربیتی اجتماعی در سیرهی معصومان(ع) و”دخترم چادر نمیپوشد”، حدود بیست مقاله علمی هم در نشریات معتبر علمی کشور به چاپ رساندهام همچنین سه بار پژوهشگر برتر جامعه الزهرا علیه السلام شدم و در حدود دوازده همایش علمی و بینالمللی رتبه آوردهام. در سال۱۳۹۹ به عنوان دانشجوی ممتاز دانشگاه معارف معرفی شدم و در سال ۱۴۰۲ هم رسالهی دکتری بنده به عنوان رسالهی برتر گروه اخلاق در دانشگاه معارف انتخاب شد.
وی در خصوص کتاب “اصول و راهکارهای تحصیل زنان با تاکید بر نقشهای همسری و مادری” ادامه داد: در دوران تحصیل شاهد بودم تحصیلات عالیه در زمان آغاز زندگی مشترک خانمها با علاقه شروع میشود ولی بعد از آن مسائلی برای آنها پیش میآید که نمیتوانند بین امور تحصیل و زندگی شخصی خود هماهنگی ایجاد کنند، این موضوع برای من تبدیل به یک دغدغه شد. یکی از راهکارهایی که در این کتاب معرفی کردیم بحث آیندهنگری است، اگر خانمی زندگی متاهلی را انتخاب کرده ممکن است شرایطی ایجاد شود که نتواند از مدرک خود برای اشتغال استفاده کند ، اگر در انتخاب رشته آیندهنگری انجام شده باشد نهایتا به این منجر خواهد شد که از تحصیلات خود در زندگی شخصی و تربیت فرزندان سود ببرد؛ در این شرایط دیگر احساس خسارت نمیکند و خانواده را نیز مانع پیشرفت نمیدانند.
این دکترای اخلاق اسلامی و پژوهشگر اخلاق به اولویت سنجی اشاره کرد و گفت: وقتی خانواده برای خانم اولویت داشته باشد میتواند تشخیص دهد که با وجود فرزندان خردسال تربیت و رسیدگی به آنها در اولویت باشد ضمن اینکه اکنون دیگر تحصیل محدود به زمان خاصی نیست و بعد از اینکه نیاز فرزندان به مادر کمتر شد با آسودگی خاطر به تحصیلات عالیه خود ادامه دهند. اگر خانم ها کمی واقعبین باشند و انعطاف به خرج دهند میتوانند به صورت پاره وقت و یا غیر حضوری به ادامه تحصیل بپردازند تا به کانون خانواده نیز لطمه ای وارد نشود. عجله برای رسیدن به اهداف سبب میشود یک اصولی و یا موارد مهم زندگی را نبینند.
وی تصریح کرد: برای خانمها داشتن حس خوب خیلی مهمتر از رسیدن به جایگاه و موفقیت است بنابراین بررسی کنیم که آیا از شرایطی که در آن قرار داریم حس خوبی داریم؟ آیا از اینکه فرزندمان تنها در منزل باید امور روتین خود مانند غذا خوردن را انجام دهند رضایت داریم؟ آیا در آینده حسرت نمیخوریم که ای کاش با چهره ای گشاده در کنار فرزندانمان بودیم؟ جوانی، نشاط و توانمان را اول برای خانواده صرف کنیم چون این بزرگترین سرمایهای هست که میتوانید به فرزندانتان هدیه بدهید. آدمها در بزرگسالی هرچقدر در سختی و فشار قرار بگیرند اگر کودکی شاد و شیرینی داشته باشند روحیهی قوی تری برای مقابله با شرایط سخت زندگی را خواهند داشت ولی اگر کودکی فرد، با خاطرات خوب رقم نخورده باشد اجازه نمی دهد زندگی آینده شیرین پرتوان و خوب سپری شود؛ این بزرگترین هدیهای است که یک مادر میتواند به فرزندان خود بدهد.
