به گزارش سیاست فردا و به نقل از پایگاه خبری صدای چراغ امیدنیوز- مینا قدرتی: هفته پرستار فرصتی است تا چشم‌هایمان را از روزمرگی برداریم و به چهره‌هایی بنگریم که در سکوت و بی‌هیاهو، تپش زندگی را پاس می‌دارند. پرستاری، شغلی نیست که تنها بر پایه دانش پزشکی استوار باشد؛ این حرفه آمیزه‌ای است از علم، صبر، دلسوزی و ایثار. هر شیفت کاری، هر بیداری در نیمه‌شب، هر تماس با بیماری که جانش در خطر است، بخشی از داستان بلند و پرفراز و نشیب پرستاری در ایران و جهان است.

پرستاران نه‌تنها در نبرد با بیماری‌ها که در جدال با فشار روانی و جسمی مداوم قرار دارند. آن‌ها ساعت‌های طولانی را در کنار بیماران می‌گذرانند، در حالی‌که با کمبود نیرو، نابرابری حقوقی و گاه بی‌توجهی به جایگاهشان دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند.

بسیاری از پرستاران کشور با شیفت‌های فشرده‌ی ۱۲ و حتی ۲۴ ساعته روبه‌رو هستند؛ مسئولیت مراقبت از بیماران بدحال، خطر سرایت بیماری‌های عفونی، و فشار روحی ناشی از دیدن درد و مرگ بخشی از واقعیت ناگفته‌ی زندگی حرفه‌ای آنان است.

 مشکلاتی که هنوز پابرجاست

با وجود نقش حیاتی‌شان در نظام سلامت، پرستاران بارها گلایه کرده‌اند از:

تبعیض در پرداخت‌ها نسبت به دیگر گروه‌های درمانی.
کمبود نیرو و حجم کاری بالا که به فرسودگی شغلی منجر می‌شود.
ناامنی شغلی به‌ویژه برای نیروهای طرحی و شرکتی.
کمبود امکانات رفاهی و آموزشی که رشد حرفه‌ای آنان را محدود می‌کند.
شیوع کرونا تلخی این واقعیت را بیشتر به چشم ما آورد؛ زمانی که پرستاران در سنگر اولِ مقابله با بیماری ایستادند، در حالی‌که بسیاری از مردم در خانه‌های خود پناه گرفته بودند. یاد صدها پرستار شهید سلامت که در این راه جان باختند، نشان می‌دهد که پرستاری فقط “کار” نیست؛ رسالت انسانی است.

قدردانی واقعی از پرستاران، صرفاً در تبریک‌های هفته پرستار خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در اصلاح نظام پرداخت، افزایش نیروی انسانی، آموزش مستمر و احترام سازمانی واقعی معنا پیدا می‌کند. جامعه‌ای که پرستارانش را تکریم کند، سلامت پایدارتری خواهد داشت، همان‌گونه که بدنِ سالم بر دوش قلبی مهربان می‌تپد.

مینا قدرتی- خبرنگار و فعال رسانه ای